هیچکس نمیدونه من تو زندگیم چه سختیایی کشیدم...وقتی میگم دنیا ناعادلانه س یعنی همین...یعنی اینکه حتی در مقایسه با ن هم من زندگی سخت تری داشتم. درسته همه تو زندگیاشون مشکل دارن و مشکل هر کسی هم واسه خودش خیلی سخت و بزرگه...ولی دارم فکر میکنم به آدمای اطرافم اینکه اگه جای من بودن میتونستن تحمل کنن؟ میتونستن بازم به زندگی ادامه بدن؟ حتما میتونستن...ولی ایا میتونستن خودشونو نجات بدن؟ دقیقا همین جاست که من به خاطرش به خودم افتخار میکنم...من لیاقت این زندگی

میدونی زندگی واقعا عادلانه نیست...این حقیقتیه که وجود داره و من خیلی وقته پذیرفتمش ولی یه حقیقت دیگه ای که وجود داره و زندگی کردن تو این دنیای ناعادلانه رو ممکن میکنه سازگاری و گذر زمانه... این ویژگی سازگار شدن و منعطف بودن آدما باعث میشه بتونن روزا رو شب کنن و با اولین سختی و مشکلی که پیدا کردن زندگیشونو تموم نکنن تا زمان بگذره و کم کم عادت کنن اینکه با مشکلاتت کنار میای... یاد میگیری چطوری با وجودشون هنوزم نفس بکشی...غذا بخوری...حرف بزنی..بخندی...لذت

مورد تایید بودن حس خیلی خوبیه اینکه همه ازت تعریف و تمجید کنن بگن خوشگلی با وقاری خوش تیپی قد بلندی تحصیل کرده ای به منم حس خوبی میده ولی موقتی...بعدش یه فشار خیلی زیادی رو حس میکنم که انگار همیشه باید بهترین باشم...همیشه باید تایید دیگرانو بگیرم اگه نگیرم انگار یه چیزی کمه...یا همیشه انتظار دارم ازم تعریف کنن اگه نکنن اعتماد به نفسم به شدت میاد پایین و خودخوری میکنم و هی اور تینکینگ...یا بدتر اینکه خودمو با بقیه مقایسه میکنم چون میخوام بهتر از اونا باشم و

اردیبهشت هم دیگه کم کم داره تموم میشه و خرداد میاد هوا از الان گرم شده خیلی زیاد و انگار امسال گذر زمانو بهتر دارم میفهمم. هرچند مثل سالای پیش زود میگذره ولی انگار دارم روز به روز میفهمم که امروزم تموم شد مثلا پارسال اخرای اردیبهشت که میشد اصلا هیچی از اون 30 روز یادم نبود هر چی ام بهش فکر میکردم...ولی امسال روز به روزشو دارم حس میکنم... امسال یه فرق دیگه ام با سالای پیش داره...احساس میکنم بزرگ تر شدم...تا همین پارسال هنوزم دوست نداشتم خودمو بزرگسال بدونم